Avebury – brakujące ogniwo.

Jedno z tych miejsc dla, których warto było tu wrócić, iść na kompromis, odpuścić sobie, nikogo do niczego nie zmuszać zwłaszcza kiedy narzeka, tak zwykłem sobie myśleć. I przechodzić obok kiedy nie chce, nie chcesz sam, a jak znależć kogoś do wspólnej pielgrzymki, samotni pielgrzymi przechodzą obok życia. Więc było warto zasiąść pod samotnym – nie samotnym drzewem, poczuć powiew wiatru, upływ czasu, obok życie.

A jednak są nie samotni pielgrzymi, nie samotnie to wzgórze usypano, całym plemieniem, pokoleniami, wspólnymi siłami.

Do środka kręgu wiodą drogi, oto jedna z nich, codzienna droga, codzienna pielgrzymka, duchowa avenue. Na wzgórze ścieżki kręte. Avenbury centrum życia, dotykasz każdego kamienia, ostrożnie stąpasz, spotykasz … oczy spotykają się, chciałbyś spotkać, tylko się potykam nie o kamień zresztą. A to takie wesołe miejsce, niegdyś plemienna świątynia, czy to ludzie czynią magię bo nie kamienie przecież, jedni się milą doń, modlą, inni wspinają nań, a ja je mijam, ich, nikogo nie widać na zdjęciach. Czyżby …

Po plemionach została tylko grota grobowa.

A ze wzgórza wciąż rozciąga się widok …

Samotne to drzewo czy nie samotne ?

Chyba czuje się samotnie.